Selemat siang! Goede dag! Hoe gaat het daar in Belanda? Hier alles goed. De lessen zijn afgelopen week nog niet begonnen, omdat er in het dorp veel ceremonies zijn (altijd in deze maanden), dus dan zijn er geen kinderen. Morgen gaan we er even goed voor zitten om de lessen voor te bereiden en in te plannen. De afgelopen dagen waren dus geschikt om even de toerist uit te hangen, dus dat hebben Marlot, Renée en ik ook maar gedaan! (Lotte had ook andere plannen, aangezien zij de toeristische attracties al wel vaker heeft gezien.)

Maandag hadden we als plan om drie paleizen te bezoeken, niet heel erg ver hier vandaan. Met het lokale openbaar vervoer, de bemo (= roestig minibusje) gingen we op weg. Je houdt zo'n busje gewoon op straat aan en hij brengt je naar de plek waar je heen wilt en onderhandelt over de prijs (uiteraard worden toeristen afgezet). Gelukkig zette de bemo ons bij het eerste paleis, de Puri Ujung, bij de poort af, want anders had het even geduurd voor we de ingang hadden gevonden. Puri Ujung is een waterpaleis van de laatste koning die hier heeft geleefd. We hebben mooie foto's kunnen maken van het uitzicht. De bemo had ons dus recht voor de poort afgezet en aangezien het paleis midden in een prachtige natuur staat, rijden er niet veel bemo's standaard langs die wegen. Dus wij maar te voet naar het dichtstbijzijnde plaatsje, het begon al wel een beetje te regenen. Na een tijd lopen en Marlot besloot dat het waarschijnlijke een lange hike-tocht zou worden, kwam er een bemo voorbij. Deze zette ons bij de pinautomaat af. Omdat we toch al zo aan het lopen waren en geld wilden besparen, besloten we om naar het volgende paleis te wandelen. Met behulp van het taalgidsje Indonesisch - Nederlands vroeg ik aan de locals of het überhaupt wel te wandelen valt. Gelukkig was het te doen. Het begon alleen wel echt tropisch te regenen. Alle locals lachten ons ook uit, want Balinezen doen alsof ze smelten in de regen. Eigenlijk hadden ze ook wel het recht om te lachen, want we waren inderdaad verzopen. Na even zoeken het paleis gevonden, de Puri Agung Karangasem. Het hoofdgebouw van dit paleis heet Maskerdam, vernoemt naar het Nederlandse Amsterdam. Interessant om te zien, alleen door de regen werd het toch wat minder indrukwekkend. Vanwege de tijd en de regen besloten we niet meer naar het laatste paleis te gaan.

Dinsdag zijn we met Lotte een traditioneel dorpje, Tenganan, gaan bezoeken. Hier mogen ook geen auto's en motorbikes (hét vervoermiddel op Bali) komen. Er wordt textiel geweven met bijzondere technieken, de locals konden het niet helemaal laten zien hoe ze dat deden, omdat alle weefgetouwen erg nat waren geworden van de regen de dag ervoor. Je ziet hier overal hanen (en je hoort ze ook de hele dag kukelekuu roepen) in kooien/manden, die ze gebruiken voor hanengevechten.
Gisteren zijn Marlot, Renée en ik de hoofdtempel van Bali gaan bezoeken, Pura Besakih, zo'n 1,5 uur rijden vanaf Candidasa. A'an, een vriend van Lotte, heeft ons deze dag meegenomen in zijn taxi. Met een gids de hele tempel gezien en ook in de tempel geweest, waar men zat te bidden. Dit maakte het erg indrukwekkend. We hadden sarongs in onze tas gedaan, aangezien dat in de tempel verplicht is om te dragen. Hierna reden we naar het plaatsje dat wij eigenlijk maandag nog wilden bezoeken, een ander waterpaleis, Tirtagangga. Het was leuk dat we deze alsnog afgelopen week hebben kunnen zien.

Ohja, het ongedierte-avontuur... Of ja, avonturen, helaas. Toen Marlot en ik van de week naar onze slaapkamers gingen om naar bed te gaan (wij slapen samen op de bovenverdieping), stond Marlot verschrikt voor mijn neus om te zeggen dat ze er ‘iets' zat op het balkon, want ze zag iets flitsen. Dus wij, voorzichtig er naar toe (en ik er vanuit gaande dat het een gekko was, die ik op zich wel wilde zien zitten), kwam er een dikke, donkergrijze muis onze kant op rennen. Dus wij schreeuwen en vluchten naar onze kamer. Lotte en Renée kwamen op ons gegil af en we (of eigenlijk hen, ik bleef nog steeds verstijfd staan) gingen op jacht naar de muis. Helaas niet gevonden. De volgende dag kwamen we 's avonds terug van een café in het dorp en ik wees verschrikt naar het plafond. Ja, een hele dikke spin. Die moet natuurlijk weg voordat ik überhaupt iets ga ondernemen, al blijf ik de hele nacht zitten. Marlot pakte een bezem en probeerde hem naar de muur te waaien en tot overmaat van ramp viel de spin en was ik hem uit het oog verloren! Marlot deed de slaapkamerdeur van Renée open, zag iets bewegen en begon heel hard te meppen totdat hij helemaal plat was. Een pak van mijn hart toen ik het lijkje zag. Maar Marlot stond aarzelend te kijken en zei: ‘Uhm, jongens... ik denk niet dat eigenlijk de spin was... Het is denk ik een schorpioen!' Het woord schorpioen hoorde ik niet eens meer, want dat betekende dat de spin nog ergens zat. En inderdaad, gelukkig zat hij een stuk verderop en Marlot, mijn held, sloeg hem dood. Maargoed, een schorpioen dus. Levensgevaarlijk als hij je steekt! Voor hetzelfde geld bleef hij in Renée's kamer en ging zij daar doodgewoon slapen. Dus eigenlijk, indirect, door mijn spinnenangst, is die schorpioen verwijderd. Nu ga ik dus elke keer voordat ik naar bed ga, eerst alle hoeken en ruimtes checken voor ik ga slapen (of ja, eigenlijk doet Renée dat :P).

Vandaag zijn we naar de markt geweest in Amlapura. Heel erg druk en de gangetjes zijn supersmal. Je ruikt allerlei dingen, van wierook tot bedorven etenslucht. Best een indrukwekkende ervaring, als je bedenkt dat dat hier de normaalste zaak van de wereld is. We hebben daar sarongs gekocht, die we kunnen (en moeten) dragen op de ceremonie (de crematie van een vriend van Lotte) aanstaande zaterdag en zondag. We hebben ook echt lang staan kijken en vergelijken, alle stoffen zijn zo mooi en er zijn zoveel verschillende! En dan wil je ook nog een sjerp die er wel leuk bij matcht natuurlijk. Uiteindelijk onderhandeld over de prijs, maar we kregen er niet heel veel van af. Na de markt met A'an mee terug naar huis, die kwamen we toevallig tegen in de supermarkt. Dat was wel fijn want dan hoefden we niet dat stuk met de bemo. We zijn nu allemaal een beetje brak van gisterenavond, het was erg gezellig in café Queen waar we de avond hebben doorgebracht. Je wordt ook meteen aangesproken, zowel door locals als door andere toeristen. En natuurlijk ook door mensen die Lotte al kent.

Tot het volgende verhaal!

Liefs, Carlijn