Alweer terug in Belanda...

Afgelopen dinsdag zijn we na een lange reis weer veilig aangekomen in Nederland. We hebben de reis goed afgesloten, de laatste dagen waren nog druk bezet. De groepen voor Engelse les mochten als verassing een film kijken op de beamer in huis. Ze hadden genoten. Erg mooi om te zien. De kinderen vonden het jammer dat de lessen waren afgelopen. We kregen serieuze vragen als; ‘Als jullie dan vertrekken, komen jullie dan volgende week weer terug? Of over 2 maanden? Of over 3?’ Het geeft wel een prettig gevoel dat de kinderen het zo fijn vinden om les te krijgen bij Kubu K-LIMA.

Het sponsorgeld is besteed aan tafels, stoelen en schoolborden voor in de twee lokalen. Met Nyoman is een prijs afgesproken, dat mooi binnen ons budget valt. Nyoman gaat de schoolborden en de tafels zelf maken. De stoelen worden gekocht. Uiteraard zijn we al erg benieuwd naar het resultaat. Nog een excuus om een keer terug te gaan...? De zwemkleding voor de jongens hebben we in Candidasa niet kunnen vinden. Er is weinig aanbod en wat er is, is relatief duur. In Nederland zullen we op zoek gaan naar zwembroeken en we zullen zorgen dat deze dan op het project terecht komen.

Het is nu wel weer even wennen om terug te zijn. Alles is hier weer gewoon, gaat weer zo zijn gangetje. Best gek, als je vijf weken in een vreemd land met een vreemde cultuur hebt doorgebracht. En niet te vergeten vijf weken lang met zijn vieren in een huis. Straks weer allemaal aan de studie of stage en zal het ‘gewone leven’ weer verder gaan. Maar wel met hele mooie herinneringen aan deze reis.

Iedereen bedankt voor de reacties en interesse in het project en onze reisverhalen!

Liefs,

Marlot, Renée, Lotte en Carlijn

De laatste week is begonnen

Weer even een kleine update namens mij. Het lesgeven gaat goed, de kinderen vinden het heel erg leuk. Dat maakt het uiteraard erg dankbaar, wat je ook doet. Als ik de lessen social skills vergelijk met de lessen die ik in Nederland heb gegeven, dan zit het verschil vooral in het nabespreken van oefeningen. Het is moeilijk om de diepgang te creëren en het doel van een oefening te bespreken. In Nederland zijn de kinderen gewend om meer zelf na te denken en zij worden door leerkrachten ook gestimuleerd om eerst zelf tot een antwoord te komen. De kinderen hier leren vooral doordat de leerkrachten vaak zelf al het antwoord geven, meer een kwestie van onthouden, als van zelf beredeneren. In de les merk ik dat erg, de kinderen vinden het ook erg moeilijk om zo maar een antwoord te geven wat als eerste in je opkomt. Ik vind het wel mooi om te zien dat de kinderen zoveel plezier hebben in simpele oefeningen. Oefeningen die wij in Nederland niet aanbieden aan pubers, omdat zij die al snel saai en kinderachtig vinden. Hier zijn de kinderen niet gewend om veel samen te spelen en samen te werken, dus ze zijn al heel snel tevreden.
Vandaag en morgen stonden er eigenlijk gewoon lessen gepland. Vanwege het vieren van Onafhankelijkheidsdag op Bali, komen er, helaas voor ons, geen kinderen. Best lastig allemaal, dat we pas laat konden beginnen met de lessen en er dus ook later lessen niet doorgaan. Uiteraard heb je een ander plaatje in je hoofd, maar je leert daar hier wel mee om gaan. Je leert hier al snel dat er nooit echt zekerheid is. Gelukkig zijn er genoeg andere dingen om ons te vermaken.

We zijn ook aan het regelen waar we ons sponsorgeld verder nog aan willen besteden. Graag willen we de twee nieuwe leslokalen op het project inrichten met tafels, stoelen en schoolborden. Het project heeft als plan om op termijn Balinees dansen aan meiden aan te bieden en de jongens de mogelijkheid te geven om te zwemmen op het terrein. Dit met als doel om de kinderen bezig te houden en ze zo van de straat te houden. Vooral tussen middag en avond, zo rond etenstijd voor ons, hebben de kinderen weinig te doen. School en lessen zijn dan voorbij en de kans is groot om dan gewoon maar ergens te gaan hangen. We hebben in elk geval als idee om materialen aan te schaffen hiervoor, zoals een kist met zwemkleding en zwemspullen.

Deze week de laatste week hier, die al wel vol gepland staat met dingen die we nog willen doen en de laatste lessen. Gisteren zijn we gaan snorkelen met Nyoman en zijn nieuwe boot. Ik heb het maar even vol kunnen houden, want ik vond de golven en de open zee toch best wel eng. Helemaal toen de visserman die mee was, een haai had gevangen! Uiteraard zijn deze niet gevaarlijk, maar toch wel griezelig. Ook heel mooi om een keer een echte te zien. Op het strand hebben we nog verse vis, snapper, gegeten. Aan het eind van de dag gaan we wandelen bij de apenberg. Twee studenten willen ons wel gidsen, dus dat is wel leuk. Deze week willen we nog naar Kuta, een grote en onder de toeristen geliefde stad. Ik ben erg benieuwd hoe het er daar uitziet, omdat wij hier in Candidasa helemaal niet zo in de toeristenwereld zitten als daar. Laatst spraken we wat toeristen die vroegen hoelang wij hier verbleven. Toen we antwoordden dat we vijf weken in Candidasa zijn, vinden ze dat toch best wel raar, omdat er voor de ‘gewone toerist' niet zo heel veel te beleven is. Je bent hier dan eerder even omdat je op doorreis bent. Natuurlijk zijn we hier vanwege de lessen, maar ook zonder de lessen vermaken we ons prima, omdat we echt in de gemeenschap zitten. Van te voren had ik ook nooit verwacht dat ik zoveel mensen zou ontmoeten. Heel erg bijzonder allemaal.

Ik kijk er naar uit om terug in Nederland te zijn, maar ik merk dat vijf weken hier best kort is voor de plannen die we hadden voordat we hierheen gingen. Het duurt even voordat je gewend bent aan de cultuur, de mensen hier en het lesgeven. Je wilt heel veel doen, voor het project en voor jezelf om het land en de cultuur te kennen. Maar wat hebben we al wel veel gedaan hier! Ik merk ook, nu ik dit typ, dat ik zoveel te vertellen heb en eigenlijk ook niet zo goed meer weet waar ik moet beginnen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat als ik terug in Nederland ben. Kortom, vijf weken is dan toch best kort voor al die plannen die je van te voren hebt en die ontstaan zijn de afgelopen weken. Misschien een goed ‘excuus' om nog een keer hierheen te komen...?

Liefs Carlijn

Thuis, ver van huis

Thuis, ver van huis.

Een berichtje van nummer 4:) Ik vergeet altijd even alles om me heen wanneer ik hier ben. Berichtjes, reiswebsites, smsjes naar het thuisfront. Vandaag voel ik opeens de behoefte iets te schrijven, ik moet nl voor mijn tentamen leren vandaag. Carlijn, Marlot en Renée zijn een dagje weg. Dat betekend echter niet dat ik een vrije dag heb. Er valt altijd wat te bespreken voor de stichting. Toen ik terug kwam stonden er alweer kinderen aan de poort: Lotte, Lotte, Lotte we have quest today, we want social skills... helaas moest ik hen teleurstellen. Het liefst had ik even snel een les in elkaar gedraaid maar soms is het denk ik verstandig om te doen alsof ik op vakantie ben ;) Morgen met z'n vieren naar de spa in Ubud, even relaxen en alles loslaten.

Nu ik hier zo rondloop met CRM besef ik me steeds meer hoe normaal de dingen zijn geworden. Leuk, al die vragen en verhalen van hen. Het geeft mij andere inzichten in het leven hier in Samuh. Ik krijg buikpijn van de problematiek hier, het liefst zou ik alles oplossen wat er op mijn pad komt. Verre reizen en vrijwilligerswerk in ontwikkelingslanden, hoe geweldig is dat. Iedereen vergeet er alleen bij te vermelden wat de andere kant hiervan is. We hebben het er veel over hier in huis, CRM komen terug in Nederland met een verhaal dat compleet anders is dan dat van de buurman die toevallig ook op Bali is geweest. Een stukje van jezelf blijft achter. Kun je het je voorstellen, wanneer je hier acht keer bent geweest...

Het lesgeven gaat erg goed, de kinderen komen bijna allemaal en staan iedere keer een half uur te vroeg al aan de poort. Zelf geef ik 2 keer in de week social skills en 2 keer Engels, vier uur in de week met dezelfde groep. Het zijn allemaal meiden en voor mij allemaal nieuwe gezichten. Met kleine stapjes gaan we in de richting van weerbaarheid en het praten over seksualiteit. Het is een lang proces waar ik de komende jaren langzaamaan mee verder wil. Het scheelt wel echt om die drie pedagogen erbij te hebben ;) Iedereen heeft ideeën over de aanpak en er wordt een goede start gemaakt. Hopelijk komen ze nog een keer terug om hiermee verder te gaan. Wel weten ze straks precies waar ik over praat en kunnen ze gemakkelijk meedenken.

Het zal nog lastig worden, terug in Belanda niet meer met z'n vieren (met Kofi en Kendy) in één huis... plus al die andere gezellige huisgenoten die hier in de kubu achterna gezeten worden ;) 's Avonds door de bush richting Candidasa, free transport achterop de motorbike terug naar huis, gillende varkens, dreigende honden, zwemmen in zee, kaarten, dansen, drinken, kletsen en lachen in Legend/newQueen/friends, leergierige kinderen en vooral die hele grote Balinese familie waar we ondertussen allemaal bij horen.

Cup Lotte

Het Bali leven

En dan is er zo weer meer dan een week voorbij sinds het vorige verhaal. Men kan over Bali zeggen dat mensen relaxed leven, maar in mijn ogen gaat de tijd snel!

Afgelopen week zijn er weer veel dingen gebeurd. Ik kan over elk uur wel wat schrijven maar ik zal me beperken tot de hoofdzaken ;). Zaterdag en zondag vond de crematie plaats waar we voor uitgenodigd waren. Hier houdt men een crematie als er genoeg geld is om de crematie te betalen. Dit betekent dat een crematie soms wel een jaar na het overlijden van de persoon kan plaatsvinden. Zaterdag zijn we in ceremoniële kleding (sarong en sjerp) naar het huis van de familie. Je krijgt hier eerst wat te drinken met iets zoets en daarna eet je hartig. Zondag was de eigenlijke crematie. Een stoet met offers en muziek gaat dan van het huis van de familie naar de begraafplaats, waar er wordt geofferd en verbrand. Het was enorm indrukwekkend om te zien omdat er op een gegeven moment meer dan 7 crematies tegelijk bezig waren. Na de crematie ging iedereen naar de zee om zich daar te reinigen. Dit betekent met kleren en al het water in. Natuurlijk konden wij niet achterblijven en we hadden dan ook even weer het idee alsof we voor onze zwemdiploma aan het afzwemmen waren ;).

Dinsdag zijn we naar White Sand Beach gegaan met een vissersboot. Lotte ging op de motorbike omdat er niet meer plaats was op de boot. White Sand als naam is niet echt meer toepasselijk omdat het strand steeds meer zwart wordt door het vulkanische zand, maar het klinkt wel leuk. De vissersboot is smal en klein. De zee was redelijk rustig toen we er naartoe gingen, maar toen we terugkwamen moest ik toch wel even slikken. Er waren hoge golven dus de boot ging ook lekker op en neer. (Gek genoeg was ik op de heenweg misselijker dan op de terugweg ;)) Gelukkig vist Made (het was zijn boot) elke dag en kon hij er wel mee om gaan. Op White Sand hebben we (uiteraard) in de zon gelegen, maar ook vis gegeten die net uit de zee kwam. Ze maken hier vaak vuurtjes van gedroogde kokosnoten. Achter het strand hebben we dan ook de vis gegeten. Zelf vind ik vis pas sinds een tijdje lekker dus ik moest wel even slikken om een vis te eten waar het hoofd nog aan zat. Gelukkig was A'an zo lief om de hoofden eraf te halen. Na het eten wilde we gaan snorkelen. Made was al in zee en hield ineens vanuit de verte iets omhoog. Hij had een schildpad vast en kwam hem naar ons brengen. Best bizar om zo'n grote schildpad in het echt te zien, zo hup uit de zee. Wel super lief dus we hebben ons echt weer als meisjes gedragen door hem te aaien ;). Ik had me erg verheugd op het snorkelen maar helaas raakte ik een beetje in paniek. Dus ik heb maar weinig gezien. Renée en Lotte zijn daarna nog wel even in zee geweest.

Woensdag begon dan eindelijk het project gedeelte. We hadden voor de kinderen (60 in totaal) een quest georganiseerd met 5 verschillende spellen. Op de dag zelf kwamen er 24 kinderen opdagen. Na school wordt er hier namelijk veel gemarcheerd voor de aankomende nationale feestdag. Ze oefenen hier veel voor en houden op de dag zelf wetstrijden in marcheren, niet echt fijn voor ons dus. Gelukkig zijn we erg flexibel geworden en hadden we het programma zo omgegooid. De kinderen (en wij natuurlijk ook) vonden het allemaal heel erg leuk. Ze zijn enthousiast en willen graag goed mee doen. Gelukkig hadden we hulp van Abut (een van de projectleiders) en drie studenten van hier die dingen voor ons konden vertalen. Het was een geslaagde dag.

Donderdag hadden we eigenlijk een vrije dag maar om 14.00 stonden er al kinderen aan de poort. Ze hadden om 15.00 eigenlijk Engelse les van een leraar uit een ander dorp. Helaas kwam die niet opdagen dus hebben we de kinderen gevraagd of ze wilden zwemmen. Ze waren door het dolle heen en we hadden het dan ook super leuk. Ze kunnen niet super goed zwemmen maar wilden wel steeds muntjes opduiken van de bodem van het zwembad. Ze hebben niet heel lang gezwommen omdat ze op het tijdstip dat de les zou eindigen weer naar huis moesten. Toch wel een fijn gevoel dat ze niet voor niks gekomen waren.

Vrijdag begonnen dan eindelijk de lessen. Natuurlijk ook op een Balinese manier wat betekent dat er een fout in het rooster was waardoor mijn groep Engels tegelijkertijd met social skills had en dat iedereen een half uur te laat was. Toch zijn wel wel begonnen! Het is even wennen maar als het eenmaal loopt is het super leuk. Lotte geeft naast social skills ook Engelse les. Renée en ik hebben een groep van haar overgenomen omdat ze anders geen social skills kan geven. Ik ben vandaag begonnen met de lessen Engels. Dat was ook nogal wennen want probeer maar eens een taal aan te leren als ze die taal niet spreken en als ik hun taal niet spreek. Gelukkig kreeg ik hulp van Putu die een aantal dingen voor de kinderen kon vertalen. De kinderen waren vandaag wel op tijd waardoor we wel op tijd konden beginnen. Tussen 14.00 en 17.00 is het terrein bijna elk dag vol met kinderen. Ze komen met bemo's vanuit andere dorpen om de lessen bij te wonen. Ik kan alleen maar zeggen dat het les geven super goed bevalt en dat het voor de kinderen ook echt een uitkomst is. Anders hangen ze ergens op straat. Nu komen ze hier en leren ze ook nog bij. Er zijn twee groepen die geen Engels krijgen en geen social skills. Ze zijn namelijk voor beiden nog te jong. Daarom hebben wij gezegd dat ze elke zondag mogen komen zwemmen. Ze krijgen hier geen zwemles als bij ons en na een bepaalde leeftijd wordt er ook bijna niet meer gezwommen dus voor de kinderen is dit ook een erg leuke les.

We zijn nu ook hard aan het denken wat we met het opgehaalde projectgeld willen doen dat niet aan de lessen wordt besteed. Er zijn zoveel mogelijkheden dus jullie krijgen de bestemming(en) later te horen!

Op woensdag en donderdag geven we geen lessen. De komende twee weken proberen we dan ook nog een paar uitjes te plannen. 's Ochtends gebruiken we nu vooral om de lessen voor te bereiden of om eventueel boodschappen te doen. Ik was laatst op de fiets boodschappen gaan doen. Dit zorgde voor nogal wat hilariteit onder de Balinezen. Ik moet ten eerste al door de bush waar nu elke dag haangevechten zijn, dus die mannen daar hadden wel lol. Ook in het dorp moesten een aantal mensen wel lachen. Alles wordt hier met motorbikes gedaan dus fietsen is er niet bij. Lopen vinden ze eigenlijk ook niet super fijn. Natuurlijk lopen wij veel want er is maar één motorbike hier iedereen wil ons altijd naar huis brengen.
's Avonds gaan we vaak naar Queens of Legend. Vier dagen in de week is daar livemuziek dus we hebben het best druk ;). Wel heel leuk omdat ze veel bekende nummers spelen met woorden die ze eigenlijk niet zo goed kunnen uitspreken of waarvan ze de woorden niet weten. We hebben al wat hilarische uitspraken gehoord. Queens ligt bijna aan het einde van het dorp maar gelukkig hoeven we niet vaak lopend naar huis met onze drie zaklampen maar worden we vaak gebracht per motorbike.

Verder draait het leven hier nog steeds om bugs and mice. De muggen vinden ons allemaal geweldig (Deet en een klamboe helpen blijkbaar niet). Carlijn is de held want zij heeft op dit moment 75 muggenbulten op haar lichaam. We moeten vanavond dan ook wel wat gaan drinken in het dorp om de jeuk te vergeten. Twee dagen geleden waren we weer op muizenjacht. Deze keer zat hij in de kast beneden. Natuurlijk liep hij weer naar boven waardoor C en ik niet bijzonder goed hebben geslapen. Het is dus altijd weer een verrassing wat voor beest waar zit en wie hem gaat doden. Het begint gelukkig al wel te wennen. Wat ook went zijn de hanengevechten. Als we naar het dorp gaan komen we er elke dag langs. Een paar dagen geleden hebben we voor het eerst echt een gevecht gezien. De hanen vechten met elkaar tot er één dood is of zo gewond dat hij niks meer kan. Men kan wedden om welke haan gaat winnen. Zelf had ik gedacht dat het me meer zou aangrijpen maar in dit land is dat niet zo. Alles is makkelijker en soms misschien ook wel meer primitief waardoor ik makkelijker kan relativeren. In Nederland komt een kip of een haan uiteindelijk ook op je bord en daar leven ze vaak in minihokjes. Hier lopen ze rond maar komen ze op een ‘gewelddadige' manier aan hun einde. Dan vraag ik mezelf af wat beter is. Het enige wat ik wel een beetje moeilijk vind is dat ze scheermesjes met gif aan de poten binden zodat de ander sneller dood gaat.

Eigenlijk went alles verder heel snel. Alle mensen om je heen, verhoudingen tussen mensen, les geven, door de bush lopen. We zijn hier pas drie weken maar het voelt al veel langer. Het feit dat we nog maar twee weken blijven vind ik dan ook wel raar. De 5 weken zijn dan echt snel voorbij gegaan. maar goed, daar denken we nog niet aan! Wie weet wat voor avonturen we nog beleven.

Sampai Jumpa!

Marlot

De toerist uithangen

Selemat siang! Goede dag! Hoe gaat het daar in Belanda? Hier alles goed. De lessen zijn afgelopen week nog niet begonnen, omdat er in het dorp veel ceremonies zijn (altijd in deze maanden), dus dan zijn er geen kinderen. Morgen gaan we er even goed voor zitten om de lessen voor te bereiden en in te plannen. De afgelopen dagen waren dus geschikt om even de toerist uit te hangen, dus dat hebben Marlot, Renée en ik ook maar gedaan! (Lotte had ook andere plannen, aangezien zij de toeristische attracties al wel vaker heeft gezien.)

Maandag hadden we als plan om drie paleizen te bezoeken, niet heel erg ver hier vandaan. Met het lokale openbaar vervoer, de bemo (= roestig minibusje) gingen we op weg. Je houdt zo'n busje gewoon op straat aan en hij brengt je naar de plek waar je heen wilt en onderhandelt over de prijs (uiteraard worden toeristen afgezet). Gelukkig zette de bemo ons bij het eerste paleis, de Puri Ujung, bij de poort af, want anders had het even geduurd voor we de ingang hadden gevonden. Puri Ujung is een waterpaleis van de laatste koning die hier heeft geleefd. We hebben mooie foto's kunnen maken van het uitzicht. De bemo had ons dus recht voor de poort afgezet en aangezien het paleis midden in een prachtige natuur staat, rijden er niet veel bemo's standaard langs die wegen. Dus wij maar te voet naar het dichtstbijzijnde plaatsje, het begon al wel een beetje te regenen. Na een tijd lopen en Marlot besloot dat het waarschijnlijke een lange hike-tocht zou worden, kwam er een bemo voorbij. Deze zette ons bij de pinautomaat af. Omdat we toch al zo aan het lopen waren en geld wilden besparen, besloten we om naar het volgende paleis te wandelen. Met behulp van het taalgidsje Indonesisch - Nederlands vroeg ik aan de locals of het überhaupt wel te wandelen valt. Gelukkig was het te doen. Het begon alleen wel echt tropisch te regenen. Alle locals lachten ons ook uit, want Balinezen doen alsof ze smelten in de regen. Eigenlijk hadden ze ook wel het recht om te lachen, want we waren inderdaad verzopen. Na even zoeken het paleis gevonden, de Puri Agung Karangasem. Het hoofdgebouw van dit paleis heet Maskerdam, vernoemt naar het Nederlandse Amsterdam. Interessant om te zien, alleen door de regen werd het toch wat minder indrukwekkend. Vanwege de tijd en de regen besloten we niet meer naar het laatste paleis te gaan.

Dinsdag zijn we met Lotte een traditioneel dorpje, Tenganan, gaan bezoeken. Hier mogen ook geen auto's en motorbikes (hét vervoermiddel op Bali) komen. Er wordt textiel geweven met bijzondere technieken, de locals konden het niet helemaal laten zien hoe ze dat deden, omdat alle weefgetouwen erg nat waren geworden van de regen de dag ervoor. Je ziet hier overal hanen (en je hoort ze ook de hele dag kukelekuu roepen) in kooien/manden, die ze gebruiken voor hanengevechten.
Gisteren zijn Marlot, Renée en ik de hoofdtempel van Bali gaan bezoeken, Pura Besakih, zo'n 1,5 uur rijden vanaf Candidasa. A'an, een vriend van Lotte, heeft ons deze dag meegenomen in zijn taxi. Met een gids de hele tempel gezien en ook in de tempel geweest, waar men zat te bidden. Dit maakte het erg indrukwekkend. We hadden sarongs in onze tas gedaan, aangezien dat in de tempel verplicht is om te dragen. Hierna reden we naar het plaatsje dat wij eigenlijk maandag nog wilden bezoeken, een ander waterpaleis, Tirtagangga. Het was leuk dat we deze alsnog afgelopen week hebben kunnen zien.

Ohja, het ongedierte-avontuur... Of ja, avonturen, helaas. Toen Marlot en ik van de week naar onze slaapkamers gingen om naar bed te gaan (wij slapen samen op de bovenverdieping), stond Marlot verschrikt voor mijn neus om te zeggen dat ze er ‘iets' zat op het balkon, want ze zag iets flitsen. Dus wij, voorzichtig er naar toe (en ik er vanuit gaande dat het een gekko was, die ik op zich wel wilde zien zitten), kwam er een dikke, donkergrijze muis onze kant op rennen. Dus wij schreeuwen en vluchten naar onze kamer. Lotte en Renée kwamen op ons gegil af en we (of eigenlijk hen, ik bleef nog steeds verstijfd staan) gingen op jacht naar de muis. Helaas niet gevonden. De volgende dag kwamen we 's avonds terug van een café in het dorp en ik wees verschrikt naar het plafond. Ja, een hele dikke spin. Die moet natuurlijk weg voordat ik überhaupt iets ga ondernemen, al blijf ik de hele nacht zitten. Marlot pakte een bezem en probeerde hem naar de muur te waaien en tot overmaat van ramp viel de spin en was ik hem uit het oog verloren! Marlot deed de slaapkamerdeur van Renée open, zag iets bewegen en begon heel hard te meppen totdat hij helemaal plat was. Een pak van mijn hart toen ik het lijkje zag. Maar Marlot stond aarzelend te kijken en zei: ‘Uhm, jongens... ik denk niet dat eigenlijk de spin was... Het is denk ik een schorpioen!' Het woord schorpioen hoorde ik niet eens meer, want dat betekende dat de spin nog ergens zat. En inderdaad, gelukkig zat hij een stuk verderop en Marlot, mijn held, sloeg hem dood. Maargoed, een schorpioen dus. Levensgevaarlijk als hij je steekt! Voor hetzelfde geld bleef hij in Renée's kamer en ging zij daar doodgewoon slapen. Dus eigenlijk, indirect, door mijn spinnenangst, is die schorpioen verwijderd. Nu ga ik dus elke keer voordat ik naar bed ga, eerst alle hoeken en ruimtes checken voor ik ga slapen (of ja, eigenlijk doet Renée dat :P).

Vandaag zijn we naar de markt geweest in Amlapura. Heel erg druk en de gangetjes zijn supersmal. Je ruikt allerlei dingen, van wierook tot bedorven etenslucht. Best een indrukwekkende ervaring, als je bedenkt dat dat hier de normaalste zaak van de wereld is. We hebben daar sarongs gekocht, die we kunnen (en moeten) dragen op de ceremonie (de crematie van een vriend van Lotte) aanstaande zaterdag en zondag. We hebben ook echt lang staan kijken en vergelijken, alle stoffen zijn zo mooi en er zijn zoveel verschillende! En dan wil je ook nog een sjerp die er wel leuk bij matcht natuurlijk. Uiteindelijk onderhandeld over de prijs, maar we kregen er niet heel veel van af. Na de markt met A'an mee terug naar huis, die kwamen we toevallig tegen in de supermarkt. Dat was wel fijn want dan hoefden we niet dat stuk met de bemo. We zijn nu allemaal een beetje brak van gisterenavond, het was erg gezellig in café Queen waar we de avond hebben doorgebracht. Je wordt ook meteen aangesproken, zowel door locals als door andere toeristen. En natuurlijk ook door mensen die Lotte al kent.

Tot het volgende verhaal!

Liefs, Carlijn

Eerste paar dagen in Candidasa

Hoi lieve allemaal,

Hierbij ons eerste verhaal. Of ja, dat van mij (Marlot) aangezien ik het typ. 21 juli zijn we vertrokken naar Bali. Een lange vliegreis met een overstap in Kuala Lumpur. Zelf heb ik nog weinig gevlogen dus het was aardig spannend. Natuurlijk zat ik door een fout drie rijen verwijderd van Carlijn en Renée. Gelukkig zat er een aardig stel naast me en heb ik me goed vermaakt met het kijken van films. C en R kwamen af en toe even hoi zeggen als ze naar de WC moesten. We landen heel vroeg in de ochtend op Kuala Lumpur. Ik weet nu in ieder geval dat ik landen in het donker niks vind. Je ziet niet wat het vliegtuig doet en ik als leek moet daar dus nog echt aan wennen!

Op Kuala Lumpur moesten we drie uur wachten. De tijd ging vrij snel en we konden dan ook al snel het vliegtuig in. Om Indonesië in te komen heb je niet alleen een visum nodig, maar moet je ook een heel papierwerk invullen. Na aankomst op Denpasar (Bali) werd alle onze bagage nog een keer gecontroleerd, daarna konden we eindelijk naar buiten. Lotte, Marjon (zus van Lotte) en A'an (de chauffeur die ons naarKUBU K-LIMA bracht) stonden ons al op te wachten. We hebben eerst wat gegeten in een restaurantje vlak bij het vliegveld omdat Marjon een aantal uur later weer een vlucht terug naar Nederland moest hebben. Nadat we Marjon weer op het vliegveld hadden afgezet zijn we eerst geld gaan pinnen. Ieder hebben we 2000000 roepia gepind. Dit is ongeveer 200 euro. Het is dus nogal wennen om dingen te betalen of prijzen in te schatten. De rit naar Candidasa was vermoeiend, ze zijn met de weg bezig wat betekent dat de auto continu heen en weer schudt. Natuurlijk waren we ook moe van het vliegen.

Aangekomen bij KUBU K-LIMA werden we verwelkomt door de projectleiders, hun vrouwen en Kofie en Kendy (de honden). Daarna hebben we de kamers verdeeld, gekookt en uiteindelijk vroeg naar bed gegaan. De volgende dag werden we door Lotte om 09.00 wakker gemaakt om een jetlag zoveel mogelijk te voorkomen. Gisteren hebben we eigenlijk heel de dag rustig aan gedaan. We hebben gezwommen, gewend en 's avonds uit eten geweest. Elke donderdag en maandag is er in de Legend lifemuziek. Je kan dan nummers aanvragen en de band speelt die dan (hoe toepasselijk voor ons). Na Legend hebben we met een aantal Balinese jongens die Lotte kent veel Arak gedronken (plaatselijke drank). Het is tof om met locals te praten omdat je zo echt een idee krijgt hoe Bali in elkaar zit. Zo kwam ik erachter dat je linkse hand onrein is omdat hiermee billen worden afgeveegd. Dit betekent dat wijzen, aanraken en aangeven altijd met rechts gebeurt. Dit is voor mij als linkshandige best moeilijk dus. Ik probeer om zoveel mogelijk rechts te doen, maar mijn linkerhand vind ik natuurlijk wel fijner. Ik heb ook aan de jongens uitgelegd dat als ik iets met links doe, ik dit niet express doe of uit onwetendheid, maar dat dit voor mij automatische is. Gelukkig begrepen ze dit, ze gaven aan het al super te vinden dat ik het probeer. Als we van het dorp naar huis lopen moeten we door een stuk bush. Het is hier stikdonker. Gelukkig waren we met zijn vieren en hadden we een LED-lampje bij.

We zijn hier pas 2 en een halve dag maar je krijgt meteen zo met de cultuur te maken. We zijn vandaag officieel uitgenodigd voor een crematie van iemand die Lotte heeft gekend. Mensen die overlijden worden hier veelal eerst begraven omdat er geen geld is voor een ceremoniële crematie. Eigenlijk worden de lichamen opnieuw opgegraven maar hier wordt het lichaam van de overledene gesymboliseerd door een stuk hout waar een lichaam op is getekend. Bijzonder vind ik ook dat bij elke deur die van buiten naar binnen gaat een offer staat (een klein bakje met rijst, bloemen, fruit). Dit is om de kwade geesten buiten te houden en om de goede binnen te laten. Vandaag hebben we een lijst gemaakt met dingen die we allemaal willen gaan zien of doen. Bali is vooral op toeristen gericht. Ze doen alles voor je. Ik merk nu al dat ik dit moeilijk vind omdat ik, ook al ben ik wel een toerist, ik me minder een toerist voel. Waarschijnlijk omdat we hier ook veel met de lokale bevolking gaan werken. Gisteren en vandaag hebben we dan ook al veel mensen ontmoet. Omdat er eigenlijk maar vier namen zijn (De eerstgeborene heet bijvoorbeeld altijd Wayan. De tweede, derde, en vierde geborene heten ook allemaal hetzelfde. Bij het vijfde kind wordt er weer opnieuw begonnen met Wayan). Hebben velen een bijnaam. Het is nu nog moeilijk om die allemaal te onthouden maar waarschijnlijk komt dit wel goed.

Met het project zijn we nog niet begonnen. Eigenlijk zouden we morgen een spelletjestocht organiseren voor een grote groep kinderen, maar dit gaat niet door in verband met ceremonies. Abut, een van de projectleiders, gaf aan dat er volgende week waarschijnlijk ook nog geen lessen inzitten in verband met de ceremonies. Dit geeft ons wel meer tijd voor oriëntatie en voorbereiding.

Nou, dit was in het kort onze eerste paar dagen. Iedereen krijgt de groetjes van de rest!

Marlot

Welkom!

Welkom op onze reisweblog!

Op 20 juli vertrekken wij (op Lotte na, zij is 3 weken eerder vertrokken) naar Indonesië, Bali. Wij gaan ons bezighouden met het project van Schols Foundations datzich bevindt in Candidasa. Het project telt iets meer dan 75 kinderen in de leeftijd van 8 tot 18 jaar. Deze kinderen kunnen buiten schooltijd verschillende lessen volgen. Zelf gaan wij lessen sociale vaardigheden en seksuele voorlichting aanbieden, met als doel om de kinderen meer weerbaar te maken. Deze lessen zetten wij zelf op en we proberen uiteraard zo goed mogelijk aan te sluiten bij de groepen. De titel van ons project luidt: 'Let's talk about...'

De materialen die voor het project nodig zijn, worden betaald van het geld dat we hebben opgehaaldbij sponsoracties en door donaties van familie, vrienden en kennissen.

Voor meer informatie over de stichting verwijzen we jullie door naar www.scholsfoundations.nl.

Donaties kunnen gedaan worden op rekeningnummer 59.23.07.387 t.n.v. StichtingWilly Schols, onder vermelding van Sponsoring Project Lotte.

Liefs,

Carlijn, Marlot, Renée & Lotte