Weer even een kleine update namens mij. Het lesgeven gaat goed, de kinderen vinden het heel erg leuk. Dat maakt het uiteraard erg dankbaar, wat je ook doet. Als ik de lessen social skills vergelijk met de lessen die ik in Nederland heb gegeven, dan zit het verschil vooral in het nabespreken van oefeningen. Het is moeilijk om de diepgang te creëren en het doel van een oefening te bespreken. In Nederland zijn de kinderen gewend om meer zelf na te denken en zij worden door leerkrachten ook gestimuleerd om eerst zelf tot een antwoord te komen. De kinderen hier leren vooral doordat de leerkrachten vaak zelf al het antwoord geven, meer een kwestie van onthouden, als van zelf beredeneren. In de les merk ik dat erg, de kinderen vinden het ook erg moeilijk om zo maar een antwoord te geven wat als eerste in je opkomt. Ik vind het wel mooi om te zien dat de kinderen zoveel plezier hebben in simpele oefeningen. Oefeningen die wij in Nederland niet aanbieden aan pubers, omdat zij die al snel saai en kinderachtig vinden. Hier zijn de kinderen niet gewend om veel samen te spelen en samen te werken, dus ze zijn al heel snel tevreden.
Vandaag en morgen stonden er eigenlijk gewoon lessen gepland. Vanwege het vieren van Onafhankelijkheidsdag op Bali, komen er, helaas voor ons, geen kinderen. Best lastig allemaal, dat we pas laat konden beginnen met de lessen en er dus ook later lessen niet doorgaan. Uiteraard heb je een ander plaatje in je hoofd, maar je leert daar hier wel mee om gaan. Je leert hier al snel dat er nooit echt zekerheid is. Gelukkig zijn er genoeg andere dingen om ons te vermaken.

We zijn ook aan het regelen waar we ons sponsorgeld verder nog aan willen besteden. Graag willen we de twee nieuwe leslokalen op het project inrichten met tafels, stoelen en schoolborden. Het project heeft als plan om op termijn Balinees dansen aan meiden aan te bieden en de jongens de mogelijkheid te geven om te zwemmen op het terrein. Dit met als doel om de kinderen bezig te houden en ze zo van de straat te houden. Vooral tussen middag en avond, zo rond etenstijd voor ons, hebben de kinderen weinig te doen. School en lessen zijn dan voorbij en de kans is groot om dan gewoon maar ergens te gaan hangen. We hebben in elk geval als idee om materialen aan te schaffen hiervoor, zoals een kist met zwemkleding en zwemspullen.

Deze week de laatste week hier, die al wel vol gepland staat met dingen die we nog willen doen en de laatste lessen. Gisteren zijn we gaan snorkelen met Nyoman en zijn nieuwe boot. Ik heb het maar even vol kunnen houden, want ik vond de golven en de open zee toch best wel eng. Helemaal toen de visserman die mee was, een haai had gevangen! Uiteraard zijn deze niet gevaarlijk, maar toch wel griezelig. Ook heel mooi om een keer een echte te zien. Op het strand hebben we nog verse vis, snapper, gegeten. Aan het eind van de dag gaan we wandelen bij de apenberg. Twee studenten willen ons wel gidsen, dus dat is wel leuk. Deze week willen we nog naar Kuta, een grote en onder de toeristen geliefde stad. Ik ben erg benieuwd hoe het er daar uitziet, omdat wij hier in Candidasa helemaal niet zo in de toeristenwereld zitten als daar. Laatst spraken we wat toeristen die vroegen hoelang wij hier verbleven. Toen we antwoordden dat we vijf weken in Candidasa zijn, vinden ze dat toch best wel raar, omdat er voor de ‘gewone toerist' niet zo heel veel te beleven is. Je bent hier dan eerder even omdat je op doorreis bent. Natuurlijk zijn we hier vanwege de lessen, maar ook zonder de lessen vermaken we ons prima, omdat we echt in de gemeenschap zitten. Van te voren had ik ook nooit verwacht dat ik zoveel mensen zou ontmoeten. Heel erg bijzonder allemaal.

Ik kijk er naar uit om terug in Nederland te zijn, maar ik merk dat vijf weken hier best kort is voor de plannen die we hadden voordat we hierheen gingen. Het duurt even voordat je gewend bent aan de cultuur, de mensen hier en het lesgeven. Je wilt heel veel doen, voor het project en voor jezelf om het land en de cultuur te kennen. Maar wat hebben we al wel veel gedaan hier! Ik merk ook, nu ik dit typ, dat ik zoveel te vertellen heb en eigenlijk ook niet zo goed meer weet waar ik moet beginnen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat als ik terug in Nederland ben. Kortom, vijf weken is dan toch best kort voor al die plannen die je van te voren hebt en die ontstaan zijn de afgelopen weken. Misschien een goed ‘excuus' om nog een keer hierheen te komen...?

Liefs Carlijn