Hoi lieve allemaal,

Hierbij ons eerste verhaal. Of ja, dat van mij (Marlot) aangezien ik het typ. 21 juli zijn we vertrokken naar Bali. Een lange vliegreis met een overstap in Kuala Lumpur. Zelf heb ik nog weinig gevlogen dus het was aardig spannend. Natuurlijk zat ik door een fout drie rijen verwijderd van Carlijn en Renée. Gelukkig zat er een aardig stel naast me en heb ik me goed vermaakt met het kijken van films. C en R kwamen af en toe even hoi zeggen als ze naar de WC moesten. We landen heel vroeg in de ochtend op Kuala Lumpur. Ik weet nu in ieder geval dat ik landen in het donker niks vind. Je ziet niet wat het vliegtuig doet en ik als leek moet daar dus nog echt aan wennen!

Op Kuala Lumpur moesten we drie uur wachten. De tijd ging vrij snel en we konden dan ook al snel het vliegtuig in. Om Indonesië in te komen heb je niet alleen een visum nodig, maar moet je ook een heel papierwerk invullen. Na aankomst op Denpasar (Bali) werd alle onze bagage nog een keer gecontroleerd, daarna konden we eindelijk naar buiten. Lotte, Marjon (zus van Lotte) en A'an (de chauffeur die ons naarKUBU K-LIMA bracht) stonden ons al op te wachten. We hebben eerst wat gegeten in een restaurantje vlak bij het vliegveld omdat Marjon een aantal uur later weer een vlucht terug naar Nederland moest hebben. Nadat we Marjon weer op het vliegveld hadden afgezet zijn we eerst geld gaan pinnen. Ieder hebben we 2000000 roepia gepind. Dit is ongeveer 200 euro. Het is dus nogal wennen om dingen te betalen of prijzen in te schatten. De rit naar Candidasa was vermoeiend, ze zijn met de weg bezig wat betekent dat de auto continu heen en weer schudt. Natuurlijk waren we ook moe van het vliegen.

Aangekomen bij KUBU K-LIMA werden we verwelkomt door de projectleiders, hun vrouwen en Kofie en Kendy (de honden). Daarna hebben we de kamers verdeeld, gekookt en uiteindelijk vroeg naar bed gegaan. De volgende dag werden we door Lotte om 09.00 wakker gemaakt om een jetlag zoveel mogelijk te voorkomen. Gisteren hebben we eigenlijk heel de dag rustig aan gedaan. We hebben gezwommen, gewend en 's avonds uit eten geweest. Elke donderdag en maandag is er in de Legend lifemuziek. Je kan dan nummers aanvragen en de band speelt die dan (hoe toepasselijk voor ons). Na Legend hebben we met een aantal Balinese jongens die Lotte kent veel Arak gedronken (plaatselijke drank). Het is tof om met locals te praten omdat je zo echt een idee krijgt hoe Bali in elkaar zit. Zo kwam ik erachter dat je linkse hand onrein is omdat hiermee billen worden afgeveegd. Dit betekent dat wijzen, aanraken en aangeven altijd met rechts gebeurt. Dit is voor mij als linkshandige best moeilijk dus. Ik probeer om zoveel mogelijk rechts te doen, maar mijn linkerhand vind ik natuurlijk wel fijner. Ik heb ook aan de jongens uitgelegd dat als ik iets met links doe, ik dit niet express doe of uit onwetendheid, maar dat dit voor mij automatische is. Gelukkig begrepen ze dit, ze gaven aan het al super te vinden dat ik het probeer. Als we van het dorp naar huis lopen moeten we door een stuk bush. Het is hier stikdonker. Gelukkig waren we met zijn vieren en hadden we een LED-lampje bij.

We zijn hier pas 2 en een halve dag maar je krijgt meteen zo met de cultuur te maken. We zijn vandaag officieel uitgenodigd voor een crematie van iemand die Lotte heeft gekend. Mensen die overlijden worden hier veelal eerst begraven omdat er geen geld is voor een ceremoniële crematie. Eigenlijk worden de lichamen opnieuw opgegraven maar hier wordt het lichaam van de overledene gesymboliseerd door een stuk hout waar een lichaam op is getekend. Bijzonder vind ik ook dat bij elke deur die van buiten naar binnen gaat een offer staat (een klein bakje met rijst, bloemen, fruit). Dit is om de kwade geesten buiten te houden en om de goede binnen te laten. Vandaag hebben we een lijst gemaakt met dingen die we allemaal willen gaan zien of doen. Bali is vooral op toeristen gericht. Ze doen alles voor je. Ik merk nu al dat ik dit moeilijk vind omdat ik, ook al ben ik wel een toerist, ik me minder een toerist voel. Waarschijnlijk omdat we hier ook veel met de lokale bevolking gaan werken. Gisteren en vandaag hebben we dan ook al veel mensen ontmoet. Omdat er eigenlijk maar vier namen zijn (De eerstgeborene heet bijvoorbeeld altijd Wayan. De tweede, derde, en vierde geborene heten ook allemaal hetzelfde. Bij het vijfde kind wordt er weer opnieuw begonnen met Wayan). Hebben velen een bijnaam. Het is nu nog moeilijk om die allemaal te onthouden maar waarschijnlijk komt dit wel goed.

Met het project zijn we nog niet begonnen. Eigenlijk zouden we morgen een spelletjestocht organiseren voor een grote groep kinderen, maar dit gaat niet door in verband met ceremonies. Abut, een van de projectleiders, gaf aan dat er volgende week waarschijnlijk ook nog geen lessen inzitten in verband met de ceremonies. Dit geeft ons wel meer tijd voor oriëntatie en voorbereiding.

Nou, dit was in het kort onze eerste paar dagen. Iedereen krijgt de groetjes van de rest!

Marlot