En dan is er zo weer meer dan een week voorbij sinds het vorige verhaal. Men kan over Bali zeggen dat mensen relaxed leven, maar in mijn ogen gaat de tijd snel!

Afgelopen week zijn er weer veel dingen gebeurd. Ik kan over elk uur wel wat schrijven maar ik zal me beperken tot de hoofdzaken ;). Zaterdag en zondag vond de crematie plaats waar we voor uitgenodigd waren. Hier houdt men een crematie als er genoeg geld is om de crematie te betalen. Dit betekent dat een crematie soms wel een jaar na het overlijden van de persoon kan plaatsvinden. Zaterdag zijn we in ceremoniële kleding (sarong en sjerp) naar het huis van de familie. Je krijgt hier eerst wat te drinken met iets zoets en daarna eet je hartig. Zondag was de eigenlijke crematie. Een stoet met offers en muziek gaat dan van het huis van de familie naar de begraafplaats, waar er wordt geofferd en verbrand. Het was enorm indrukwekkend om te zien omdat er op een gegeven moment meer dan 7 crematies tegelijk bezig waren. Na de crematie ging iedereen naar de zee om zich daar te reinigen. Dit betekent met kleren en al het water in. Natuurlijk konden wij niet achterblijven en we hadden dan ook even weer het idee alsof we voor onze zwemdiploma aan het afzwemmen waren ;).

Dinsdag zijn we naar White Sand Beach gegaan met een vissersboot. Lotte ging op de motorbike omdat er niet meer plaats was op de boot. White Sand als naam is niet echt meer toepasselijk omdat het strand steeds meer zwart wordt door het vulkanische zand, maar het klinkt wel leuk. De vissersboot is smal en klein. De zee was redelijk rustig toen we er naartoe gingen, maar toen we terugkwamen moest ik toch wel even slikken. Er waren hoge golven dus de boot ging ook lekker op en neer. (Gek genoeg was ik op de heenweg misselijker dan op de terugweg ;)) Gelukkig vist Made (het was zijn boot) elke dag en kon hij er wel mee om gaan. Op White Sand hebben we (uiteraard) in de zon gelegen, maar ook vis gegeten die net uit de zee kwam. Ze maken hier vaak vuurtjes van gedroogde kokosnoten. Achter het strand hebben we dan ook de vis gegeten. Zelf vind ik vis pas sinds een tijdje lekker dus ik moest wel even slikken om een vis te eten waar het hoofd nog aan zat. Gelukkig was A'an zo lief om de hoofden eraf te halen. Na het eten wilde we gaan snorkelen. Made was al in zee en hield ineens vanuit de verte iets omhoog. Hij had een schildpad vast en kwam hem naar ons brengen. Best bizar om zo'n grote schildpad in het echt te zien, zo hup uit de zee. Wel super lief dus we hebben ons echt weer als meisjes gedragen door hem te aaien ;). Ik had me erg verheugd op het snorkelen maar helaas raakte ik een beetje in paniek. Dus ik heb maar weinig gezien. Renée en Lotte zijn daarna nog wel even in zee geweest.

Woensdag begon dan eindelijk het project gedeelte. We hadden voor de kinderen (60 in totaal) een quest georganiseerd met 5 verschillende spellen. Op de dag zelf kwamen er 24 kinderen opdagen. Na school wordt er hier namelijk veel gemarcheerd voor de aankomende nationale feestdag. Ze oefenen hier veel voor en houden op de dag zelf wetstrijden in marcheren, niet echt fijn voor ons dus. Gelukkig zijn we erg flexibel geworden en hadden we het programma zo omgegooid. De kinderen (en wij natuurlijk ook) vonden het allemaal heel erg leuk. Ze zijn enthousiast en willen graag goed mee doen. Gelukkig hadden we hulp van Abut (een van de projectleiders) en drie studenten van hier die dingen voor ons konden vertalen. Het was een geslaagde dag.

Donderdag hadden we eigenlijk een vrije dag maar om 14.00 stonden er al kinderen aan de poort. Ze hadden om 15.00 eigenlijk Engelse les van een leraar uit een ander dorp. Helaas kwam die niet opdagen dus hebben we de kinderen gevraagd of ze wilden zwemmen. Ze waren door het dolle heen en we hadden het dan ook super leuk. Ze kunnen niet super goed zwemmen maar wilden wel steeds muntjes opduiken van de bodem van het zwembad. Ze hebben niet heel lang gezwommen omdat ze op het tijdstip dat de les zou eindigen weer naar huis moesten. Toch wel een fijn gevoel dat ze niet voor niks gekomen waren.

Vrijdag begonnen dan eindelijk de lessen. Natuurlijk ook op een Balinese manier wat betekent dat er een fout in het rooster was waardoor mijn groep Engels tegelijkertijd met social skills had en dat iedereen een half uur te laat was. Toch zijn wel wel begonnen! Het is even wennen maar als het eenmaal loopt is het super leuk. Lotte geeft naast social skills ook Engelse les. Renée en ik hebben een groep van haar overgenomen omdat ze anders geen social skills kan geven. Ik ben vandaag begonnen met de lessen Engels. Dat was ook nogal wennen want probeer maar eens een taal aan te leren als ze die taal niet spreken en als ik hun taal niet spreek. Gelukkig kreeg ik hulp van Putu die een aantal dingen voor de kinderen kon vertalen. De kinderen waren vandaag wel op tijd waardoor we wel op tijd konden beginnen. Tussen 14.00 en 17.00 is het terrein bijna elk dag vol met kinderen. Ze komen met bemo's vanuit andere dorpen om de lessen bij te wonen. Ik kan alleen maar zeggen dat het les geven super goed bevalt en dat het voor de kinderen ook echt een uitkomst is. Anders hangen ze ergens op straat. Nu komen ze hier en leren ze ook nog bij. Er zijn twee groepen die geen Engels krijgen en geen social skills. Ze zijn namelijk voor beiden nog te jong. Daarom hebben wij gezegd dat ze elke zondag mogen komen zwemmen. Ze krijgen hier geen zwemles als bij ons en na een bepaalde leeftijd wordt er ook bijna niet meer gezwommen dus voor de kinderen is dit ook een erg leuke les.

We zijn nu ook hard aan het denken wat we met het opgehaalde projectgeld willen doen dat niet aan de lessen wordt besteed. Er zijn zoveel mogelijkheden dus jullie krijgen de bestemming(en) later te horen!

Op woensdag en donderdag geven we geen lessen. De komende twee weken proberen we dan ook nog een paar uitjes te plannen. 's Ochtends gebruiken we nu vooral om de lessen voor te bereiden of om eventueel boodschappen te doen. Ik was laatst op de fiets boodschappen gaan doen. Dit zorgde voor nogal wat hilariteit onder de Balinezen. Ik moet ten eerste al door de bush waar nu elke dag haangevechten zijn, dus die mannen daar hadden wel lol. Ook in het dorp moesten een aantal mensen wel lachen. Alles wordt hier met motorbikes gedaan dus fietsen is er niet bij. Lopen vinden ze eigenlijk ook niet super fijn. Natuurlijk lopen wij veel want er is maar één motorbike hier iedereen wil ons altijd naar huis brengen.
's Avonds gaan we vaak naar Queens of Legend. Vier dagen in de week is daar livemuziek dus we hebben het best druk ;). Wel heel leuk omdat ze veel bekende nummers spelen met woorden die ze eigenlijk niet zo goed kunnen uitspreken of waarvan ze de woorden niet weten. We hebben al wat hilarische uitspraken gehoord. Queens ligt bijna aan het einde van het dorp maar gelukkig hoeven we niet vaak lopend naar huis met onze drie zaklampen maar worden we vaak gebracht per motorbike.

Verder draait het leven hier nog steeds om bugs and mice. De muggen vinden ons allemaal geweldig (Deet en een klamboe helpen blijkbaar niet). Carlijn is de held want zij heeft op dit moment 75 muggenbulten op haar lichaam. We moeten vanavond dan ook wel wat gaan drinken in het dorp om de jeuk te vergeten. Twee dagen geleden waren we weer op muizenjacht. Deze keer zat hij in de kast beneden. Natuurlijk liep hij weer naar boven waardoor C en ik niet bijzonder goed hebben geslapen. Het is dus altijd weer een verrassing wat voor beest waar zit en wie hem gaat doden. Het begint gelukkig al wel te wennen. Wat ook went zijn de hanengevechten. Als we naar het dorp gaan komen we er elke dag langs. Een paar dagen geleden hebben we voor het eerst echt een gevecht gezien. De hanen vechten met elkaar tot er één dood is of zo gewond dat hij niks meer kan. Men kan wedden om welke haan gaat winnen. Zelf had ik gedacht dat het me meer zou aangrijpen maar in dit land is dat niet zo. Alles is makkelijker en soms misschien ook wel meer primitief waardoor ik makkelijker kan relativeren. In Nederland komt een kip of een haan uiteindelijk ook op je bord en daar leven ze vaak in minihokjes. Hier lopen ze rond maar komen ze op een ‘gewelddadige' manier aan hun einde. Dan vraag ik mezelf af wat beter is. Het enige wat ik wel een beetje moeilijk vind is dat ze scheermesjes met gif aan de poten binden zodat de ander sneller dood gaat.

Eigenlijk went alles verder heel snel. Alle mensen om je heen, verhoudingen tussen mensen, les geven, door de bush lopen. We zijn hier pas drie weken maar het voelt al veel langer. Het feit dat we nog maar twee weken blijven vind ik dan ook wel raar. De 5 weken zijn dan echt snel voorbij gegaan. maar goed, daar denken we nog niet aan! Wie weet wat voor avonturen we nog beleven.

Sampai Jumpa!

Marlot