Thuis, ver van huis.

Een berichtje van nummer 4:) Ik vergeet altijd even alles om me heen wanneer ik hier ben. Berichtjes, reiswebsites, smsjes naar het thuisfront. Vandaag voel ik opeens de behoefte iets te schrijven, ik moet nl voor mijn tentamen leren vandaag. Carlijn, Marlot en Renée zijn een dagje weg. Dat betekend echter niet dat ik een vrije dag heb. Er valt altijd wat te bespreken voor de stichting. Toen ik terug kwam stonden er alweer kinderen aan de poort: Lotte, Lotte, Lotte we have quest today, we want social skills... helaas moest ik hen teleurstellen. Het liefst had ik even snel een les in elkaar gedraaid maar soms is het denk ik verstandig om te doen alsof ik op vakantie ben ;) Morgen met z'n vieren naar de spa in Ubud, even relaxen en alles loslaten.

Nu ik hier zo rondloop met CRM besef ik me steeds meer hoe normaal de dingen zijn geworden. Leuk, al die vragen en verhalen van hen. Het geeft mij andere inzichten in het leven hier in Samuh. Ik krijg buikpijn van de problematiek hier, het liefst zou ik alles oplossen wat er op mijn pad komt. Verre reizen en vrijwilligerswerk in ontwikkelingslanden, hoe geweldig is dat. Iedereen vergeet er alleen bij te vermelden wat de andere kant hiervan is. We hebben het er veel over hier in huis, CRM komen terug in Nederland met een verhaal dat compleet anders is dan dat van de buurman die toevallig ook op Bali is geweest. Een stukje van jezelf blijft achter. Kun je het je voorstellen, wanneer je hier acht keer bent geweest...

Het lesgeven gaat erg goed, de kinderen komen bijna allemaal en staan iedere keer een half uur te vroeg al aan de poort. Zelf geef ik 2 keer in de week social skills en 2 keer Engels, vier uur in de week met dezelfde groep. Het zijn allemaal meiden en voor mij allemaal nieuwe gezichten. Met kleine stapjes gaan we in de richting van weerbaarheid en het praten over seksualiteit. Het is een lang proces waar ik de komende jaren langzaamaan mee verder wil. Het scheelt wel echt om die drie pedagogen erbij te hebben ;) Iedereen heeft ideeën over de aanpak en er wordt een goede start gemaakt. Hopelijk komen ze nog een keer terug om hiermee verder te gaan. Wel weten ze straks precies waar ik over praat en kunnen ze gemakkelijk meedenken.

Het zal nog lastig worden, terug in Belanda niet meer met z'n vieren (met Kofi en Kendy) in één huis... plus al die andere gezellige huisgenoten die hier in de kubu achterna gezeten worden ;) 's Avonds door de bush richting Candidasa, free transport achterop de motorbike terug naar huis, gillende varkens, dreigende honden, zwemmen in zee, kaarten, dansen, drinken, kletsen en lachen in Legend/newQueen/friends, leergierige kinderen en vooral die hele grote Balinese familie waar we ondertussen allemaal bij horen.

Cup Lotte